الویت افراد برای مقابله باخطر از نگاه سیف الله

مرام سیف الله در مقابل نظرات و انتقادات بسیار بزرگوارنه بود. اصولا در عین اینکه صاحب نظر و تز بود اما علاقه خاصی به شنیدن نظرات دیگران از خود نشان می داد و در مقابل انتقاد دیگران بسیار صبورانه و برزگمنشانه برخورد میکرد.جالب است الان شاهدیم در هر جا که احساس خطری است و یا ممکن است در مسیر حرکتی آبروی کسی خدشه دار شود افراد از پذیرش این مسئولیت ابا می کنند. لاکن در زمان جنگ که بزرگترین دانشگاه انسان سازی بود حرکت ها به گونه ای دیگر بود. یاد دارم نیروهای کرمانی مستقر در منطقه صالح مشطط در یک سنگر جمع شدند و از سیف الله دعوت کردند تا به جمع آنها بپیوند و بعنوان فرمانده منطقه سخنان و گلایه های آنها را بشنود. سیف الله به من موضوع را گفت و خواست تا من هم او را در این جلسه همراهی کنم. سرتاسر صحبت های نماینده نیروهای کرمانی در یک جمله خلاصه می شد و آن اینکه چرا در گشت ها، تک ها و مواردی که البته با خطر همراه است از نیرو های کرمانی استفاده نمی کنید. در حقیقت جنگ شهادت طلبی بود و نه چیز دیگر. این موضوع برای من کاملاً مشخص بود و آن صرفاً بر می گشت به اینکه تا آنجا که ممکن است گروهی را به خطر بیندازد که نزدیکتر ها باشند و سعی شود به گونه ای عمل شود که به نیروهای اعزامی کمتر صدمه وارد شود . ولی در هر حال جملات و اعتراضات برای طرح این موضوع خیلی شدید بود . نکته جالبی که در این صحبتها همراه بود اینکه گوینده در هنگان صحبت چشم به دیوار دوخته بود . سیف الله در آخر با یک کلام که سعی می کنم در برنامه های بعد از شما هم استفاده کنم اکتفا کرد. بعد از ختم جلسه به او گفتم چرا جواب بچه ها را خلاصه گفتی و موضوع را تشریح نکردی . با لبخند جواب داد فکر کنم خطاب سخنانش دیوار بود و به من نمی گفت و به نوعی با بزرگواری بدون اینکه تنشی پیش بیاد از کنار این موضوعات رد می شد. و اعتقاد داشت اول کسی که باید در معرض خطر قرارگیرد خودش است و بعد نزدیکترین افراد به خودش و بعد دیگران . وبرای سلامتی دیگران بسیار واسواس بخرج می داد.

We promise your success in riverbed 200-550 exam in writing an essay first attempt.
۲۷
مرداد ۱۳۸۸
دیدگاه‌ها بدون دیدگاه
برچسب‌ها

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *