«هیهات منّا الذلّة؛ از کربلا تا میز مذاکره
در میانه موجهای متلاطم روایتسازیهای بیگانه، آنچه باید روشن و بیپرده گفته شود، صدای مردم است؛ مردمی که مذاکره را نه از سر ضعف، که تنها از موضع عزت و اقتدار میپذیرند. اعتماد، واژهای فراموششده در قاموس روابط با دشمنی است که عهد میشکند و حقیقت را وارونه جلوه میدهد. این نوشتار، با نگاهی هوشیار و بر پایهی باورهای عمیق ملی و دینی، در چهار بخش به بررسی ضرورت مذاکرهی غیرمستقیم، لزوم اتکا به مردم، مرزهای قرمز نظام، و مطالبهای روشن از دستگاه دیپلماسی میپردازد.
۱- مذاکراتی که امروز صورت میگیرد، بهصورت غیرمستقیم است و این نه از ضعف، بلکه از عدم اعتماد ریشهدار ما به طرف مقابل است. ما بهدرستی بدبینیم، چراکه تجربه نشان داده آنها نه تنها عهد را نگه نمیدارند، بلکه با وقاحت توافقات گذشته را زیر پا میگذارند. از همین رو، هرگونه مذاکرهای فقط در حوزه هستهای و از موضع قدرت صورت میگیرد. قرآن کریم در آیه ۶۱ سوره انفال فرمان میدهد: "وَإِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ"؛ آری، اگر آنان به صلح گرایش نشان دادند، با تکیه بر خداوند، از موضع عزت پاسخ دهید، نه از سر ضعف و وابستگی.
۲- ملت ایران به خوبی میداند که سرنوشت خویش را نباید به لبخند یا اخم دشمن گره بزند. مذاکرهکنندگان باید هوشیار باشند، چرا که دشمن در لباس صلح، زهر خیانت میریزد. نهجالبلاغه، در عهدنامه مالک اشتر، هشدار میدهد: "از دشمن پس از صلح، نهایت حذر را داشته باش"؛ زیرا چهبسا در پس نقاب صلح، شمشیر تزویر نهفته است. مذاکرهکننده جمهوری اسلامی باید در دل تکیه بر خدا داشته باشد و در عمل، اعتماد به ملت و بصیرت عمومی را محور قرار دهد. ما مردمی هستیم که نظام، دین و ارزشهای خود را به بهای لبخند دشمن نمیفروشیم.
۳- سه خط قرمز ما در این مذاکرات روشن و غیرقابل چشمپوشی است: غنیسازی هستهای، توان دفاعی موشکی، و حضور راهبردی منطقهای. ورود به این سه عرصه، نتیجهای جز شکست برای طرف مقابل نخواهد داشت. این روزها تلاش رسانههای بیگانه بر ساختن دوقطبیهای دروغین است: یا مذاکره برای رفع مشکلات، یا بدون مذاکره و بنبست. اما ما ملت ایران، بر پایهی آموزههای دینی، آموختهایم که گره از کار خود با تکیه بر قدرت درونی باز کنیم، نه با زانو زدن در برابر مستکبران. ما مردمانی هستیم که در طول ۴۰ سال، ۴۸ فتنه را خاموش کردیم، و باز هم خواهیم کرد.
۴- دشمن گمان نکند که ملت ایران، هراسی از تهدید و تحریم دارد. اگر آنان همه گزینهها را روی میز میگذارند، ما نیز شعارمان همان شعار عاشورا است: هیهات منّا الذلّة. ما ملتی نیستیم که با فشار حداکثری و رعب و ارعاب، به زانو درآییم. دشمن بداند، در قاموس ما، واژهی تسلیم جایی ندارد. در پایان، از وزارت امور خارجه مطالبهای جدی داریم: روایتگر اصلی مذاکرات، باید جمهوری اسلامی ایران باشد. مبادا مردم این سرزمین، اخبار مذاکرات را از زبان بیگانگان بشنوند. صدای حق، باید از زبان فرزندان ملت، شفاف و صادقانه منتشر شود.
اللهم عجل لولیک الفرج
✍ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh