در منظومهی الهی اسلام، پاکدستی و امانتداری نه تنها فضیلت فردی، بلکه سنگبنای یک نظام اقتصادی سالم و جامعهای متعادل است. آنگاه که در فضای کسبوکار، روابط ناسالم و مناسبات پنهان جای ضوابط شرعی و معیارهای اخلاقی را میگیرند، و بهجای شایستگان، وابستگان و اهل زدوبند در مناصب قرار میگیرند، نخستین قربانی، عدالت اجتماعی است و پس از آن، اعتماد عمومی فرومیریزد.
خدای متعال در قرآن، کسانی را که «یأکلون أموال الناس بالباطل» نکوهش کرده و پیامبر اعظم (ص) فرمود: کسی که بر مردم حکومت کند در حالی که در میان آنان کسی شایستهتر از او هست، به خدا و رسولش خیانت کرده است. این کلام، هشداری است برای مدیران و صاحبان قدرت که اگر بندگان خدا را ملعبهی قدرتطلبی خود کنند، در پیشگاه عدل الهی پاسخگو خواهند بود.
متأسفانه برخی نهادها، همچون سیستمهای فاسد، بهجای پالایش و تصحیح، همان نیروهای آلوده را بازتولید میکنند؛ کسانی که حتی پس از حذف، با لباسی نو و عنوانی دیگر، بازمیگردند. این بازتولید فساد، نه از ناتوانی سیستم، بلکه از همجنس بودن کارفرما و کارمند در فساد است؛ هر دو به دنیا دلبسته و از آخرت غافلاند.
در جامعهای که به دنبال رضایت الهی و عدالت علوی است، نباید انتصابات و استخدامها بر پایه رفاقت، سفارش یا معامله باشد. معیار باید تقوا، کارآمدی و صداقت باشد؛
پایداری اقتصادی زمانی رخ میدهد که شایستهسالاری نهادینه گردد، کار بهمثابه عبادت تلقی شود، و مبارزه با فساد، نه در شعار بلکه در عمل، جزو باور عمومی قرار گیرد. رشد و برکت در جایی رخ میدهد که ساختارها، پاک باشند و مردمان، امین.
و چه نیکوست که در این مسیر، دل به ظهور امام عدالت (عج) ببندیم و بگوییم:
اللهم عجل لولیک الفرج، واجعلنا من أعوانه و أنصاره.
✍ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh