آمارهای جهانی نشان میدهند که کشور ایران، با وجود تحریمهای ظالمانه و فشارهای سنگین اقتصادی از سوی آمریکا و همپیمانانش، همچنان در مسیر رشد و پیشرفت قرار دارد. اما متأسفانه برخی افراد که تحت تأثیر رسانههای دشمن قرار دارند، دائماً فضای جامعه را به سمت یأس و خودتحقیری سوق میدهند. در حالی که اگر منصفانه بنگریم، خواهیم دید که در بسیاری از زمینهها، کشور ما با وجود محدودیتها دستاوردهای قابل توجهی داشته است. ضروری است که در کنار شناختن ابعاد پیشرفت، از خطر تفکر اشرافیگری و ناسپاسی نیز در امان بمانیم.
یادمان باشد که دو عامل، همواره سرنوشت ملتها را میسازند: یا تلاش و دعا، یا تنبلی و ناشکری. هر ملتی که قدر نعمتها را نداند، در مسیر سقوط قرار خواهد گرفت، و هر جامعهای که با تلاش و توکل قدم بردارد، به تعالی خواهد رسید. این قاعده نهتنها در تجربهی بشری بلکه در سیرهی انبیا نیز مشاهده میشود. رسول خدا صلیاللهعلیهوآله نیز با آنهمه مقام و منزلت، لحظهای از یاد خدا غافل نمیشد و همواره با دعا، استغاثه و گریه، از خدا میخواست که نعمتهایش را از او نگیرد.
در یکی از شبها که پیامبر خدا صلیاللهعلیهوآله در خانهی امّ سلمه حضور داشت، نیمهشب برخاست و در گوشهای تاریک، دست به دعا برداشت. با چشمانی اشکبار، زمزمه میکرد: «خدایا! آن نعمتهایی را که به من عطا کردهای از من مگیر، مرا مورد شماتت دشمنان قرار مده، و حاسدانم را بر من مسلط مگردان! خدایا، مرا به بلاهایی که از آن نجاتم دادهای باز مگردان، و حتی لحظهای مرا به خودم وانگذار!» امّ سلمه با دیدن این صحنه از شدت تأثر گریهاش گرفت و به جای خود بازگشت.
وقتی پیامبر صدای گریه او را شنید، نزدش رفت و فرمود: چرا گریه میکنی؟ امّ سلمه پاسخ داد: یا رسولالله، این گریههای شما مرا منقلب کرد؛ شما با این جایگاه نزد خدا، اینگونه از او میترسید، پس حال ما چه خواهد شد؟ پیامبر فرمود: «چگونه نترسم، در حالی که حتی یونس پیامبر علیهالسلام وقتی لحظهای به خود واگذار شد، آنچه نباید، بر سرش آمد!» این جمله نشاندهندهی اوج تواضع و آگاهی پیامبر است؛ و یادآور این حقیقت که سعادت، در تلاش، توکل و شکر است، نه در غرور و غفلت.
اللهم عجل لولیک الفرج
✍ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh