یکی از دوستانم که سالها سابقه مدیریت داره، یه بار داشت برام از یه تجربه مهم تو دوران کاریش تعریف میکرد. میگفت: «یادمه یکی از معاونهام، که واقعاً آدم دلسوزی بود، با نیت خیر بهم گفت بهتره یه مقدار بیشتر هوای بعضی از نیروهای نزدیکمون رو داشته باشی. منظورش این بود که چون این افراد دارن برات زحمت میکشن و بعضی وقتا مورد هجمه یا انتقاد دیگران قرار میگیرن، شاید بد نباشه با افزایش حقوق یا امتیازاتی خاص، دلشون رو بیشتر به دست بیاری. راستش از دید سیاستورزی حرف بیربطی نبود؛ ولی وقتی سیرهی امیرالمؤمنین علیهالسلام رو تو ذهنم مرور کردم، دیدم این کار خلاف اون عدالتیه که حضرت بهش پایبند بود.»
میگفت: «حضرت علی علیهالسلام در تقسیم بیتالمال هیچوقت تبعیض قائل نمیشد، حتی نسبت به نزدیکترین افرادش. همین باعث شده بود بعضی از افراد که دنبال امتیازهای خاص بودن، ازش جدا بشن و برن سمت معاویه. با اینکه اجرای عدالت بدون تبعیض، بعضی وقتا برام گرون تموم میشد و مخالفتهایی رو هم بهدنبال داشت، ولی ته دلم آروم بودم. چون میدونستم دارم بر اساس خط امامم عمل میکنم، نه بر اساس منفعتسنجیهای مقطعی.»
یه بخش دیگه از حرفاش خیلی تو ذهنم موند. میگفت: «یه روز جمعی از نزدیکای حضرت علی علیهالسلام بهش گفتن: اگه یه مقدار آدمای سیاسیتر رو بیشتر تحویل بگیری، کارها بهتر جلو میره. ولی حضرت عصبانی شد و گفت: شما از من میخواید به کسایی که زیر دست من هستن ظلم کنم فقط برای اینکه یار جمع کنم؟! به خدا قسم، تا وقتی دنیا برپاست این کار رو نمیکنم. حتی اگه مال، مال شخصی من بود، باز هم مساوی تقسیم میکردم، چه برسه به بیتالمال که مال خداست.»
در آخر، دوستم با نگاهی محکم گفت: «حضرت یه جملهی طلایی داشت که همیشه آویزه گوشم بوده: هر کی کار درست رو در جای نادرست انجام بده، یه مدت کوتاه ممکنه از آدمای نالایق تعریف بشنوه، ولی وقتی زمین بخوره و به کمکشون نیاز پیدا کنه، همونا میشن سختترین دشمنهاش. این حرف، تو مدیریت یعنی اینکه هیچوقت با ناحق، دلِ کسی رو به دست نیار، چون وفاش پایدار نیست.»
اللهم عجل لولیک الفرج
✍ عبدالکریم نعناکار