در کوچههای خاکی مدینه، در سال ۱۷۳ هجری قمری، دختری از خاندان نور به دنیا آمد که نامش فاطمه و لقبش معصومه شد. او، فرزند امام موسی کاظم (ع) و خواهر امام رضا (ع)، از همان کودکی با پاسخهای حکیمانهاش به پرسشهای شیعیان، شگفتی آفرید. روزی که پدرش، امام کاظم (ع)، پاسخهای دقیق او را شنید، سه بار فرمود: «پدرش به فدایش»، و این کلام، گواهی بود بر مقام والای علمی و معنویاش. نجمه خاتون، مادر پارسایش، او را با عشق به اهل بیت پرورش داد و فاطمه معصومه در دامان پاکی و تقوا، به بانویی بینظیر بدل شد که بعدها «کریمه اهل بیت» لقب گرفت.
سال ۲۰۱ هجری قمری، هنگامی که مأمون عباسی، امام رضا (ع) را به مرو تبعید کرد، دل حضرت معصومه (س) برای دیدار برادر بیتاب شد. او از مدینه راهی سفری دشوار شد تا به برادرش بپیوندد. اما در مسیر، بیماری او را در ساوه زمینگیر کرد. مردم قم، که از حضور این بانوی آسمانی خبردار شده بودند، با التماس او را به شهر خود دعوت کردند. فاطمه معصومه ۱۷ روز در قم ماند، اما تقدیر الهی چنان بود که در ۱۰ ربیعالثانی همان سال، روح پاکش به سوی معبود پر کشید. آرامگاهش در قم، به حرمی باشکوه بدل شد که پناهگاه دلهای عاشق و زیارتگاه میلیونها شیعه است. امام صادق (ع) سالها پیش از این واقعه فرموده بود: «زنی از فرزندان من به نام فاطمه در قم دفن میشود که هر کس او را زیارت کند، بهشت بر او واجب میشود.»
حضرت معصومه (س) نه تنها با علم و تقوایش، بلکه با شفاعت و کرامتش، نوری ابدی در قلب مؤمنان افروخت. امام رضا (ع) فرمود: «هر کس معصومه را در قم زیارت کند، گویا مرا زیارت کرده است.» امام جواد (ع) نیز وعده داد: «هر کس عمهام را در قم زیارت کند، بهشت برای اوست.» این سخنان، گواه جایگاهی است که فاطمه معصومه نزد اهل بیت (ع) دارد. او که با شفاعتش، شیعیان را به سوی بهشت رهنمون میکند، در حرمش دعاها را به اجابت نزدیک میسازد. امروز، حرم مطهرش در قم، چون گوهری درخشان، میزبان زائرانی است که با دلی پر از امید، به این بانوی کرامت پناه میبرند و در سایهسار مهرش، آرامش مییابند.
*اللهم عجل لولیک الفرج
عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh