در نگاه امام علی علیهالسلام، بیتالمال امانتی الهی در دست حاکمان است، نه دارایی شخصی آنان. ایشان مصرف این اموال را تنها در چهارچوب قانون و برای خدمت به مردم جایز میدانست و هرگز اجازه نمیدادند که گروهی خاص از امتیازاتی ویژه برخوردار شوند. صرفهجویی شخصی امام در بهرهبرداری از بیتالمال، نمونهای شگفتانگیز از تقوای سیاسی و اخلاقی ایشان است. امام علیهالسلام حاکمان را تنها کارگزارانی برای انجام وظایف عمومی میدانست که باید نسبت به عدالت و رعایت حقوق مردم بیشترین پایبندی را داشته باشند.
نزدیکان امام و شخصیتهای برجسته سیاسی و اجتماعی در حکومت علوی، هیچ امتیاز یا حق ویژهای نسبت به مردم عادی نداشتند. بلکه امام علیهالسلام نسبت به نزدیکان خود سختگیرتر بود تا همگان بدانند که در حکومت اسلامی، عدالت بر هر چیز مقدم است. ایشان میفرمودند: «جُودُ الْوُلاةِ بِفَیءِ المُسْلِمینَ، جَوْرٌ وَ خَتَرٌ»؛ یعنی بخشندگی زمامداران از ثروتهای عمومی، ستم و خیانت است. این اندیشه بلند، معیار حکومتداری در نگاه امام علی علیهالسلام بود.
لهم عجل لولیک الفرج
✍ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh