امشب هم خیابان مثل دیروز زنده است.
امشب هم خیابان مثل دیروز بیدار است.
ما مردم میدان صادقیه،
دوباره به خیابان آمدهایم.
خیابان برای ما معنای حراست میدهد.
حراست از انقلاب.
حراست از خون شهدا.
حراست از امانت دو امام.
خیابان آسفالت نیست.
حافظه تاریخ است.
همان خیابانی که روزی
با فریاد «مرگ بر شاه» همراهی کرد و
رژیم منحوس پهلوی را
به زبالهدان تاریخ پرتاب کرد.
امشب، خیابان امتداد همان خیابان است.
همان صدا.
همان خشم مقدس.
همان ایمان.
خیابان یعنی اطاعت.
اطاعت از رهبری.
از تو به یک اشاره،
از ما به سر دویدن.
شاهد تبلور این جمله، امروز خیابان است.
خیابان یعنی حضور.
یعنی وقتی رهبر گفت بایستید،
ما ایستادیم.
بیبهانه.
بیتردید.
خیابان یعنی تابآوری.
سلاح پنهان ملت ایران.
سلاحی قویتر از موشک.
قویتر از تحریم.
قویتر از جنگ روانی.
خیابان یعنی اعلام به دنیا:
ایران فقط ارتش و سپاه نیست.
ایران فقط سلاح نیست.
ایران، مردم است. ید واحده است
میلیونها جان آماده فدا.
خیابان یعنی رعب.
یعنی تحقق «تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ».
یعنی لرزش در چشمهای آمریکای جهانخوار.
یعنی وحشت بر اندام صهیونیسم خونریز.
خیابان یعنی پشتگرمی رزمندگان.
انگیزهای که از خیابان میجوشد.
و در خط مقدم انگیخته میشود.
خیابان یعنی مطالبه.
یعنی سیاسیون بدانند
اقتصادی حکومت رانی، آرایش جنگی میخواهد.
و بی تردید مردم خیابان، فرمانده این میداناند.
خیابان یعنی تاریخ بنویسد:
مردمی که داغ دیدند.
مقتدا شهید دادند.
فرمانده از دست دادند.
اما نلغزیدند.
نترسیدند.
عقب ننشستند.
خیابان یعنی ایستادن در سمت درست تاریخ.
حتی وقتی سخت است.
حتی وقتی خون است.
حتی وقتی اشک است.
خیابان یعنی پیوند مقاومت و مذاکره.
یعنی صدای مردم
پشت میزها شنیده شود.
خیابان یعنی ماندن.
زیر بمباران ماندن.
زیر موشک ماندن.
زیر باران ماندن.
زیر سرمای استخوانسوز ماندن.
خیابان یعنی ترک نکردن سنگر.
در هیچ شب.
با هر سختی.
و با هر تهدیدی.
خیابان خواهد ماند.
تا شکست دشمن.
تا پیروزی حق.
تا آرامش دل خانوادههای شهدا.
ما مردم صادقیه،
خیابان را رها نمیکنیم.
تا طعم تلخ شکست را
در دهان دشمن بچسبانیم.
زنده باد ایران
زنده باد میدان
پاینده باد خیابان
و پیروز باد جمهوری اسلامی ایران