صلح حدیبیه در سال ششم هجری، نقطه عطفی در تاریخ اسلام بود؛ صلحی که اگرچه در ظاهر امتیازدهی به قریش بهنظر میرسید، اما در واقع فرصتی راهبردی برای تقویت جبهه اسلام و زمینهساز فتح بزرگ مکه شد. پس از نقض پیمان از سوی قریش، پیامبر اکرم (ص) با تکیه بر قدرت الهی و حمایت مردمی، بیدرنگ بهسوی مکه حرکت کرد و آن را بدون درگیری گسترده فتح نمود؛ فتحی که نشان داد صلح اگر از موضع عزت و تدبیر باشد، میتواند پلی بهسوی پیروزی باشد، نه نشانهای از ضعف یا عقبنشینی. با این حال، امروز همچنان به نظر میرسد از آن تجربه تاریخی درس نگرفتهایم. در شرایطی که سخن از مذاکره برای رفع تحریمهاست، آمریکا با همان سیاست قدیمی «چماق و هویج»، همزمان وعده میدهد و تحریمهای جدید وضع میکند: از تحریم یک شرکت چینی به دلیل خرید نفت ایران، تا اعمال فشار بر شرکتها و افراد در هند و امارات، و حتی تحریم شرکتهای ایرانی به بهانه حمایت از برنامه هستهای. آیا چنین مذاکرهای قرار است گره از اقتصاد کشور باز کند؟ آیا وقت آن نرسیده که دولت محترم با نگاهی واقعبینانه، نه خوشبینانه، به این روند بنگرد؟ ملت بیدار است و رفتارهای متناقض طرف مقابل را به دقت زیر نظر دارد. هوشیاری در سیاست خارجی امروز، یعنی صلح را نه از موضع ضعف، که با اقتدار دنبال کنیم؛ همانگونه که در حدیبیه، صلح زمینهساز فتح شد.
اللهم عجل لولیک الفرج
✍ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh