دنیا دنیای قدرته، نه رفاقت

توی روابط بین‌الملل، چیزی که حرف اول رو می‌زنه، قدرته، نه دوستی و آرمان. هر کشوری دنبال اینه که زور خودش رو بیشتر کنه، حتی اگه این وسط یه کشور دیگه ضعیف بشه. آمریکا دلش نمی‌خواد ایران قوی باشه، اسرائیل هم نمی‌خواد تو منطقه رقیب قدری داشته باشه. اگه بخوایم با دید آرمان‌گرایانه دنیا رو ببینیم و فکر کنیم کشورها می‌تونن بدون حساب و کتاب دوست باشن، سخت در اشتباهیم. تو این دنیا باید واقع‌بین بود، حتی نسبت به همسایه‌ها. چون ممکنه رفیق امروز، دشمن فردا بشه. چین، روسیه، آمریکا... هر کی که هست، اول از همه دنبال منافع خودشه، نه دلش برای ما سوخته و نه نگران آینده ماست.

حالا بعضیا فکر می‌کنن اگه با آمریکا توافق کنیم، همه چی گل و بلبل میشه؛ تحریم‌ها برداشته میشه، سرمایه‌گذاری میاد، زندگی مردم بهتر میشه. اما دنیا این شکلی کار نمی‌کنه. اونا خیرخواه ما نیستن، دنبال اینن که قدرت ما رو محدود کنن. توافق خوبه، به شرطی که عزتمندانه باشه و به نفع مردم تموم بشه. اگه توافقی باعث بشه دلار بیاد پایین و سفره مردم رنگین‌تر بشه، کی بدش میاد؟ حتماً باید ازش استقبال کرد. ولی با چشم باز، نه با خوش‌بینی بچگانه.

اللهم عجل لولیک الفرج
✍ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh