انقلاب اسلامی ایران از ابتدا، فریادی بود علیه استکبار و سلطه، و تسخیر لانه جاسوسی نماد شجاعت ملتی شد که دیگر نمیخواست زیر بار ذلت برود. اما از همان روزهای نخست، صداهایی از دل خودیها برخاست که خواهان مذاکره و سازش با آمریکا بودند؛ صداهایی که بعدها با لباسهای آراستهتر، اما با همان هدف، یعنی تضعیف روح مقاومت، ظاهر شدند. تاریخ، پر است از تجربههای تلخ خیانت داخلی؛ همانطور که در صفین، علی (ع) را تنها گذاشتند و با نفاق، پیروزی را به کام دشمن ریختند.
نفاق همیشه در بزنگاهها خود را نشان میدهد؛ در دل کسانی که نه اهل جنگاند، نه آرزوی جهاد دارند. منافق امروز کسی است که در برابر تهدید هستهای دشمن، لبخند مذاکره میزند، خودی را تضعیف میکند و تریبونش را در خدمت منافع دشمن میگیرد. او میخواهد با بزک چهره دشمن، ملت را به تسلیم بکشاند، و این دقیقاً همان چیزیست که دشمن به آن دل بسته است؛ نفوذ در تصمیمها، تفرقهافکنی در صفوف، و دستکاری در اراده ملت.
درد بزرگ، همین نفاق پنهان است که ظهور دولت کریمه را به تأخیر انداخته؛ امام زمان (عج) خانهنشین مانده، چون هنوز دلها آماده نیستند. راه نجات، بیداری دلهاست؛ شناخت دشمن، و برافروختن دوباره شعله جهاد. ما باید وارث راه علی باشیم، نه تکرارکننده اشتباه کوفیان. تنها با ایستادگی، میتوان از میدان نفاق عبور کرد و به صبح ظهور رسید.
اللهم عجل لولیک الفرج
✍ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh