در منابع تاریخی آمده است که در دورهای که قیمت گندم در مدینه رو به افزایش بود، امام صادق علیهالسلام از مسئول امور منزل خود، «معتب»، پرسیدند:
– معتب! آیا برای امسال گندم در خانه داریم؟
معتب پاسخ داد:
– بله، ای فرزند رسول خدا! به اندازهای که چند ماه را کفایت کند، ذخیره داریم.
امام فرمودند:
– همه را به بازار ببر و بفروش. مردم به آن نیاز دارند.
معتب گفت:
– ولی گندم در مدینه نایاب شده. اگر این ذخیره را بفروشیم، دیگر برای خانه شما نمیتوانیم گندم تهیه کنیم.
امام با قاطعیت فرمود:
– همان کاری را که گفتم انجام بده.
معتب طبق دستور عمل کرد و نتیجه را گزارش داد. سپس امام به او فرمود:
– از این پس، نان خانه من باید مانند نان مردم عادی باشد؛ روز به روز از بازار تهیه شود و نیمی از گندم و نیمی از جو باشد. من توان آن را دارم که تا پایان سال بهترین نان گندم را مصرف کنم، اما چنین نمیکنم؛ چراکه در پیشگاه خداوند باید در زندگیام قناعت و عدالت اقتصادی را رعایت کرده باشم.
اکنون این منش مدیریتی را با وضعیت برخی مسئولان کشور مقایسه کنید. افرادی که روزگاری با سادهترین امکانات زندگی میکردند، امروز در کاخهای چندصدمیلیاردی در مناطق اعیانی زندگی میگذرانند. در حالی که مردم درگیر تورم، اجارهخانه و فشارهای معیشتیاند، اینان فاصلهای نجومی با جامعه پیدا کردهاند.
اما در این میان، آنچه دل نیروهای انقلابی را همچنان روشن نگه میدارد، سیره عملی و سبک زندگی امامین انقلاب است. این بزرگواران معیار زیست ساده، مردمی و با تقوایند؛ و تا این معیار پابرجاست، امید به آینده زنده است.
اللهم عجل لولیک الفرج
✍ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh