این جمله این روزها زیاد شنیده میشود:
«به تعداد آدمها روی زمین، تفاوت فکر و نگرش هست. پس کسی که تفکرش با تو فرق داره، دشمنت نیست؛ فقط یه انسان دیگهست.»
ظاهرش حرف قشنگیه؛ بوی مدارا و آرامش میده. مخصوصاً توی دورهای که تنش و اختلاف زیاده، این جمله یادآور مهربونی و تحمل کردنه. و انصافاً در خیلی از موارد هم درسته: صرف اینکه کسی مثل ما فکر نمیکنه، دلیل نمیشه باهاش بدرفتاری کنیم یا دشمن بدونیمش. هر کسی دنیا رو از زاویه خودش نگاه میکنه.
اما یه نکته مهم رو نباید فراموش کرد:
این جمله وقتی خطرناک میشه که مرز بین "تفاوت فکری" و "حق و باطل" رو پاک کنیم. اینکه بگیم هر فکری، فقط یه «نظر» دیگهست و هیچ کدوم نه درستن نه غلط، ما رو به بیتفاوتی میکشونه.
مثلاً اگه کسی یکی از اصول قطعی دین مثل حجاب رو در جامعه رعایت نکنه، ما نمیتونیم بگیم: «اشکالی نداره، اونم یه نظر شخصیه!» نه، اینطور نیست. همه چیز نظر شخصی نیست. بعضی چیزها حکم خداست، و نمیتونیم با شعار مدارا، روی حقایق دینی خط بکشیم.
از نگاه ما، باید با اخلاق و احترام رفتار کنیم، ولی نباید در تشخیص حق و باطل، بیتفاوت باشیم. جایی باید ایستاد و گفت: «این درسته، اون غلطه.» نه با تندی و نفرت، بلکه با بصیرت و دلسوزی.
امر به معروف و نهی از منکر یعنی همین: دعوت به خیر و هشدار نسبت به انحراف، از سر خیرخواهی، نه دشمنی.
پس بله، هر کسی که مثل ما فکر نمیکنه، دشمن ما نیست؛ اما هر فکری هم قابل دفاع و محترم نیست. باید فرق بین انسان و فکرش رو بشناسیم: با خودِ انسان محترمانه برخورد کنیم، ولی هر فکری رو بیچونوچرا نپذیریم.
اللهم عجل لولیک الفرج
✍ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh