در روزی گرم از ماه ذیالقعده، در شهر مدینه، نوزادی چشم به جهان گشود که روشنیبخش دلها و امید عاشقان اهل بیت شد. آن روز، یازدهم ذیالقعده سال ۱۴۸ هجری بود؛ روزی که آسمان امامت با طلوع امام رضا علیهالسلام درخشید.
او "علی بن موسی" نام گرفت، اما مردم، او را بیشتر با لقب "الرضا" شناختند؛ لقبی که نشان از رضایت خدا و خشنودی مردم از وجود نازنینش داشت. از همان آغاز زندگی، نشانههایی عجیب و زیبا در رفتار و حالاتش دیده میشد. مادرش، بانو نجمه، بانویی مؤمن و خردمند بود. او پیش از تولد فرزندش، در خواب و بیداری چیزهایی میدید و میشنید که میدانست این کودک، فرزندی عادی نیست. وقتی نوزاد به دنیا آمد، سر به آسمان بلند کرد و لب به ذکر گشود؛ گویی روحش از همان آغاز با آسمان پیوند داشت.
پدر بزرگوارش، امام موسی کاظم علیهالسلام، با شوقی پدرانه کودک را در آغوش گرفت، اذان و اقامه در گوشش خواند و با لبخندی آمیخته با افتخار گفت: «این، بقیةالله در زمین است؛ جانشین من و حجت خدا.»
محبت و علم امام رضا چنان در دلها جا گرفت که نه فقط دوستان، بلکه حتی دشمنان هم نتوانستند از ستایشش خودداری کنند. پدر بزرگوارش بارها از مقام علمی و اخلاقی او سخن گفته بود. امام جعفر صادق علیهالسلام، پیش از تولد ایشان، آرزو کرده بود که روزی فرزند پسرش، موسی بن جعفر، رازی را در آغوش گیرد که "عالم آل محمد" خواهد بود.
تولد امام رضا، فقط آمدن یک نوزاد نبود؛ آغاز یک راه بود. راهی پر از نور، علم، رأفت و امید. او آمد تا مردم را به مهربانی خدا نزدیکتر کند و با دلهای خسته، با زبان عشق سخن بگوید.
این میلاد مبارک را به همه شیعیان، عاشقان اهل بیت، و دلهایی که با نور ولایت زندهاند، تبریک و تهنیت عرض میکنیم. باشد که همیشه زیر سایه عنایت امام رئوف، دلگرم و امیدوار بمانیم. مبارک باد میلاد خورشید خراسان، علی بن موسی الرضا علیهالسلام.
اللهم عجل لولیک الفرج
✍ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh