سالگرد عروج مظلومانه شهید خدمت، حضرت آیتالله سید ابراهیم رئیسی و همراهان وفادارش، فرا رسیده است؛ یادآور فقدانی بزرگ و داغی که هنوز بر دلهای بسیاری تازه است. انصاف نیست اگر از مردی یاد نکنیم که در دوران مسئولیت سنگین خود، بیتوجه به هیاهوهای سیاسی و فشارهای سنگین، با قامتی استوار و قلبی مؤمن، میدان را ترک نکرد و بار مسئولیت را با افتخار بر دوش کشید. خدمت برای او نه شعار، که راه و رسم زندگی بود؛ راهی که با سادگی، تواضع و بیریایی در کوچههای شهر و جادههای روستا طی کرد، تا دست مردم را بفشارد، دردشان را بشنود و دلشان را گرم کند.
یک سال از پرواز ابدی کسی گذشت که جمعهها و تعطیلات را نه برای استراحت، که برای احیای کارخانهها، دیدار با محرومان، و امید دادن به دلهای خسته صرف میکرد. سفرهای استانیاش فقط بازدید نبود؛ پیام روشنش این بود که رئیسجمهور باید در میان مردم باشد، نه پشت میزهای پایتخت. زبان بیلکنتش، مواضع صریحش، و شجاعتش در بیان دردهای مردم، او را به نماد صداقت و جسارت در عرصه مدیریت بدل کرده بود؛ مردی که نه از رأی، بلکه از رضایت حلال خداوند و دلهای دردمند مردم، مشروعیت میگرفت.
او از جنس مردم بود و برای مردم ماند. در حوادث طبیعی، با عبای خاکی در کنار سیلزدگان ایستاد، نه برای عکس و تبلیغ، بلکه برای ادای دین. ماشین بیشیشهدودیاش، سکوت مظلومانهاش در برابر تخریبها، و دعای کارگری که کارخانهاش دوباره جان گرفته بود، تصویر یک سرباز بیادعا را در ذهنها ماندگار کرد. اکنون و در نبودش، آنچه بیش از هر چیز احساس میشود، جای خالی همان صداقت و شجاعت است.
پیامی روشن به مسئولان فعلی: مردم، خدمت بیمنت میخواهند؛ نه وعدههای بیپشتوانه. اگر به دنبال عزت کشور و اعتماد ملت هستید، راه آن روشن است: ادامه دادن مسیر صداقت، سادهزیستی، مردمداری و کار شبانهروزی. این مشی را پاس بدارید و از آن منحرف نشوید، که اگر از راه مردم جدا شوید، دیر یا زود از دل مردم هم حذف خواهید شد.
اللهم عجل لولیک الفرج
✍️ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh