سرمایهگذاری در شرکتهای مشکلدار یا Turnaround Investment مدلی است که در آن بنگاههای زیانده، ورشکسته یا در شرف افول با قیمت مناسب خریداری میشوند و با اصلاح ساختار مدیریتی، عملیاتی و مالی، احیا شده و به سودآوری میرسند. در سطح جهانی صندوقهای سرمایهگذاری خصوصی (مثل KKR و Apollo)، شرکتهای مشاورهای بازسازی (مثل Alvarez & Marsal) و حتی سرمایهگذاران فردی، این مسیر را طی میکنند و از یکسو ارزش اقتصادی میسازند و از سوی دیگر اشتغال و زیرساخت صنعتی را حفظ میکنند.
اما در ایران، در بسیاری از فرآیندهای خصوصیسازی، بهجای بازسازی بنگاههای دولتی واگذارشده، داراییهای ارزشمند آنها—زمین، ساختمان و ماشینآلات—برای پروژههای غیرتولیدی و سوداگرانه به کار رفته است. نبود نظارت شفاف و نهادهای مستقل، همراه با تعهد کم خریداران به احیای خطوط تولید، منجر به تعطیلی کارخانهها، بیکاری گسترده و از بین رفتن سرمایههای عمومی شده است.
برای اینکه سرمایهگذاری در داراییهای مشکلدار به ابزاری مؤثر برای رشد اقتصادی در ایران بدل شود، ضروری است نهادهای نظارتی مستقل و شفاف تشکیل شوند، الزام به حفظ و توسعه خطوط تولید و اشتغال برقرار باشد، مشارکت مشاوران بازسازی و مدیران حرفهای تقویت گردد و الگوهای بومی متناسب با شرایط اقتصادی کشور طراحی گردد. تنها در این صورت میتوان از فرصتهای بازسازی به سود واقعی اقتصادی و اجتماعی دست یافت.
اللهم عجل لولیک الفرج
✍ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh