توافقنامه ابراهیم مجموعهای از توافقهای عادیسازی روابط میان اسرائیل و چند کشور عربی (امارات، بحرین، سودان و مراکش) است که در سال ۲۰۲۰ با میانجیگری آمریکا امضا شد. هدف این توافقنامهها، برقراری روابط دیپلماتیک و همکاری در زمینههای اقتصادی، امنیتی و فرهنگی بود و نام "ابراهیم" به دلیل اشتراکات دینی طرفها در ادیان ابراهیمی انتخاب شد. امضای این توافقها با استقبال برخی کشورها به عنوان گامی در مسیر صلح منطقهای همراه شد.
با این حال، محور مقاومت که شامل جمهوری اسلامی ایران، حزبالله لبنان، گروههای فلسطینی مانند حماس و جهاد اسلامی و دیگر جریانهای ضدصهیونیستی در منطقه است، انتقادات جدی به این توافقنامهها وارد کردهاند. از نگاه آنان، توافقهای مزبور «خیانت به آرمان فلسطین» تلقی میشود، چرا که بدون حل مسئله اساسی اشغال فلسطین، به رسمیت شناختن اسرائیل را تثبیت میکند. این گروهها تأکید دارند که توافقنامهها باعث شکاف در جهان اسلام، تضعیف محور مقاومت، و مشروعیتبخشی به حضور اسرائیل در منطقه میشود.
افزون بر این، محور مقاومت بر این باور است که توافقنامههای ابراهیم در واقع به نفع منافع ژئوپلیتیک آمریکا و اسرائیل طراحی شدهاند. از دیدگاه آنان، این توافقها نه تنها کمکی به صلح واقعی نمیکنند، بلکه با ایجاد ائتلافهایی ضدایرانی و ضدمقاومت، زمینهساز افزایش تنشهای منطقهای میشوند. همچنین، بهرهبرداری رژیمهای عربی از این توافقها برای کسب امتیازات سیاسی و اقتصادی از آمریکا، به عنوان معاملهای ناپسند بر سر حقوق فلسطینیها تعبیر میشود.
جمهوری اسلامی ایران نیز با صراحت توافقنامه ابراهیم را رد کرده و آن را گامی در راستای استیلای آمریکا و اسرائیل بر منطقه دانسته است. از منظر تهران، صلح واقعی تنها در گرو بازگشت کامل حقوق ملت فلسطین، از جمله حق بازگشت آوارگان و پایان اشغالگری است. ایران همواره تأکید کرده که مسیر مقاومت، نه عادیسازی با اشغالگران، تنها راه نجات فلسطین و حفظ عزت امت اسلامی است.
اللهم عجل لولیک الفرج
✍ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh